Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Λούπα

Κάποτε ήταν μεγάλη καρδιά. Έδινε απλόχερα, μοίραζε αγάπη.
Μα μίκρυνε με τον καιρό, συρρικνώθηκε τόσο πολύ που έσκασε σαν άστρο πεθαμένο.
Και καθώς πέθαινε, ρουφούσε τα πάντα γύρω.
Τα μάζεψε όλα ξανά πίσω.
Κι αυτά που μοίρασε, μα και τη χαρά των άλλων.
Όλη την ομορφιά του κόσμου κατάπιε. Καταστροφή.

Μια άλλη καρδιά παραδίπλα, έδινε απλόχερα. Μοίραζε, φούσκωνε, μεγάλωνε...

Μια λούπα η ζωή.
Μόνο κάτι φώτα απέμεναν στο βάθος. ταυτόχρονα έντονα και μακρινά.


Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

μια εποχή που δεν ήμουν εκεί

Πάντα είχε μεγάλη ευαισθησία στις εποχές.
Όταν πλησίαζε το τέλος μια εποχής προσπαθούσε να κλείσει τους "ανοιχτούς λογαριασμούς" με φίλους και γνωστούς. Συχνά τα κατάφερνε να χάνεται οριστικά. Σε κάποια παράξενη σύμπτωση που θα ξανάπεφτε πάνω τους, απλά τους έσφιγγε το χέρι χωρίς να πει τίποτα. Κι ένα μειδίαμα φευγαλέο.
Η ζωή εξάλλου είναι κωμική. Αυτή που πέρασε.
Αυτή που είναι μπροστά, συχνά φαντάζει τραγέλαφος.

Σαν τις εποχές είναι και τα βλέμματα. Έρχονται και παρέρχονται, τ'αφήνεις πίσω.
Απλά, υπάρχει κι εκείνο το βλέμμα που δεν το ξεχνά κανείς εύκολα.
Υπάρχει εκείνη η εποχή που αέναα βουτάς μέσα της, για να την ξαναζείς. Νοερά.

Είναι που μερικές εποχές καταγράφουν το πέρασμά σου.
Κι είναι και κείνα τα βλέμματα που αιχμαλωτίζουν μια ολόκληρη εποχή.

Μα οι εποχές γεννιούνται για να περνούν.
Και τα βλέμματα κάποτε θολώνουν.



Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

και τώρα?

Βαρέθηκα πια με αυτούς εδώ. Είναι φρικτή αυτή η καθημερινή γελοιότητα.
Έφτασαν οι ώρες πια, που περιέχουν ένα τέλος και μια αρχή.

Μα πού είναι όλοι εκείνοι οι όμοιοι με μένα, πόσο μακριά από δω ζουν;


ποιος μας παρέσυρε και μπήκαμε στην κληρωτίδα και τ'αφήσαμε όλα στην τύχη;
ποια τύχη να αποφασίσει για σένα;


όλες οι κόπιες μου νιώθουν την ίδια οργή!  μα οργή;
σοβαρά τώρα;

και τώρα;;





Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

η μοίρα κι ο έρωτας. κι ο χρόνος που..

..κι εκείνη να αισθάνεται πως αυτός είναι ο ένας, ο μεγάλος
..κι εκείνος με το τόξο να σημαδεύει απέναντι ένα ρολόι

τα δευτερόλεπτα να περνούν κι αυτός, τόνο με τον τόνο να εξαφανίζεται
κι αυτή να πιστεύει πως μπορεί να υπερπηδήσει τα εμπόδια που της δημιουργεί ο λεπτοδείκτης
τόσο καιρό περίμενε καρτερικά να τον συναντήσει και δεν θα επιτρέψει ο χρόνος ανελέητα να τον εξαφανίσει.
μα κι εκείνος, παρόλο που ξέρει, πάντα προσπαθεί -μάταια- με ένα βέλος το χρόνο να σταματήσει.
κι όποιος λυγίσει.
ένας δρόμος χωρίς διακλαδώσεις.

κι ο χρόνος απερίσπαστος, έχει με σοβαρότερα να ασχοληθεί. δεν σταματά, δεν βγάζει το καπέλο του, δεν υποκλίνεται. αυτά είναι για τις μοίρες και τους έρωτες..





Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Διάλεξε το όνομα που σου ταιριάζει!

H Ηρώ πίστευε πως κάποτε θα βρισκόταν ο άνθρωπος με το μπουρνούζι στο χέρι, που θα την περίμενε καρτερικά να τελειώσει το μπάνιο της κι έπειτα να την σκουπίσει αργά και μαλακά από τις φτέρνες ως το κεφάλι.
Η Ηρώ ένα φεγγάρι ένιωθε αφελής και άρχισε να παριστάνει από αντίδραση την ξεδιάντροπη.
Ένα άλλο φεγγάρι πάλι, ένιωθε ξεδιάντροπη και παρίστανε την αφελή. Πότε μέχρι σήμερα δεν κατάλαβε τι από τα δύο είναι χειρότερο.
Σταθερά όμως η Ηρώ -πάντα η Ηρώ- αγαπούσε το πεπρωμένο. Το περίμενε, σχεδόν ποτέ δεν το καλούσε. Σχεδόν ποτέ δεν αναζητούσε.

Η αναζήτηση του τίποτε λοιπόν και οι άχρηστες διαδρομές σπαταλούσαν την ζωή της. Προσπαθώντας δε να εκπληρώσει τα ζωτικά της καθήκοντα, χρησιμοποιούσε την τέχνη.
Η Ηρώ λοιπόν, ένα φεγγάρι και δυο και τρία, έβλεπε στα έργα τέχνης όλους τους παλιούς εραστές της. Τα ανέλυε τόσο όμορφα στο facebook, ένα προς ένα, πίνακα τον πίνακα, ποίημα το ποίημα, μας τα σύστηνε τόσο μοναδικά, όσο και τους ξεχασμένους εραστές κάποιων προηγούμενων φεγγαριών.

Δυο πράσινα μάτια, πλούσια μακριά ξανθά μαλλιά, πικάντικη φατσούλα, ανάλυση της ζωής μέσα από την τέχνη και της τέχνης μέσα από τη ζωή... σίγουρη επιτυχία! Βροχή τα like, χαλάζι οι φιλοφρονήσεις, πλημμύρα..τα σάλια.
Ε... και όπως καταλαβαίνετε, όλη αυτή η "επιτυχία" στην εικονική πραγματικότητα. δημιουργεί και εικονική δύναμη. Κι αφού ο ισχυρός ποτέ δεν διαπραγματεύεται, δημιουργείται και μια κάποια έπαρση.
Έχετε συναντήσει ποτέ την έπαρση να έχει στήσει χορό πάνω σε μια γλυκιά φατσούλα;;

Και μετά έρχεται η αμνησία. Ναι. Αυτή. Όχι η κανονική. Η άλλη. Η αμνησία κατ' επιλογή.
Και η επιλογή της αμνησίας είναι το σκαλοπάτι που θα μας πάει παραπάνω.
Λησμονώντας τις επιλογές μιας ζωής, προχωρούμε προς το "θείο".
Κατηγορώντας αυτά που πράξαμε -αλλά λησμονήσαμε πια- γινόμαστε Θεοί.

Μέσω της τέχνης λοιπόν, της αποδοχής και της δύναμης που μας δίνουν οι γαλλικές μυτούλες και τα like, σκίζουμε την εποχή και τους ανόητους ανθρώπους, ως εποχή των fast food συναισθημάτων και τους ανθρώπους ως λιμασμένα "άτεχνα" ανδρείκελα.
Κι αφού είναι τέτοια η εποχή και τέτοια τα όντα της, εσύ γιατί την φοράς, την λούζεσαι, την τρως και την χωνεύεις; Δηλαδή εσύ που διαφοροποιείσαι πια; Στην θεωρία; Μήπως στην "τέχνη";:  χαχαχαχα   

Η Ηρώ κάποτε καρτερούσε το πεπρωμένο.
Και επειδή το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον (sic).. Εσείς πεπρωμενολάγνοι, που όλα έχουν γραφτεί πρόωρα για εσάς, μετά Χριστόν προφήτες ζητάτε την επιβεβαίωση.
Μα πού ήσασταν νωρίτερα να μας προειδοποιήσετε για την συνέχεια;;  έστω.. ένα μυστικό στο δικό σας αυτί να ψιθυρίσετε;;
Αν είναι να το βάζετε -με τέτοιο βολικό τρόπο- στα πόδια μπροστά σε κάθε επιλογή, τουλάχιστον αφήστε να αιωρείται μέσα στην "έντεχνη" απολυτότητά σας, η πιθανότητα πως τα πρόωρα γραμμένα φτιάχτηκαν για ορισμένα κουτορνίθια σαν κι εσάς. Δεν είναι για όλους.

Έλα τώρα Ηρώ μου, μην θυμώνεις. Δεν είναι για όλους, όπως και η τέχνη βρε! Η τέχνη σας! Δεν είναι για όλους! Έτσι δεν είναι; Είναι γι' αυτές  τις μοναδικές, ρομαντικές, ευαίσθητες ψυχές που μπορούν να δουν μέσα της!! wow!  (μέσα στην τέχνη καλέ!)
Αυτά τα καλλιεργημένα πνεύματα! Αυτά που την μισή τους ζωή κατανάλωναν τους ανθρώπους σαν fast food, που έκλεβαν τις στιγμές από τους άλλους και μετά δεν ήξεραν τι να τις κάνουν, που κρύβονταν πίσω από το πεπρωμένο και ξέσκιζαν το παρόν των υπολοίπων και που κατέληξαν τελικά περσόνες των facebook που μας κουνούν το δάχτυλο γιατί δεν θα αντιληφθούμε ποτέ το..κάλλος!!!!
Αυτά τα πνεύματα που πλέον αυτοπροσδιορίζονται με περισσή ταπεινότητα ως το άριστο είδος έμψυχου αντικειμένου που θα μπορούσε να αγοράσει κάποιος. Τι;;; Δεν το έγραψα καλά;;


Κάποια πράγματα είναι εκ των προτέρων αρκετά συναρπαστικά. Οι πεπρωμενολάγνοι ούτε αυτό δεν μπορούν να αντιληφθούν! Πόσο γιαλαντζί θεέ μου..




Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

γράμμα στον εαυτό μου

Ο χρόνος αυτός τελειώνει. Σκέφτομαι πόσο πολύ απομακρύνθηκα από γνωστούς, άγνωστους και φίλους. Πόσο πολύ αποξενώθηκα το 2016. Εκπλήσσομαι, μα δεν αναρωτιέμαι. Ξέρω γιατί. Γιατί όχι δηλαδή;

Κρυμμένος εντελώς, λειτουργώντας εκ διαμέτρου αντίθετα από ό,τι και όσα προτάσσει η κοινωνική φύση μου, μα εντελώς ανακουφισμένος πια. Το να σκεφτώ και εν τέλει να πεισθώ πως δεν φταίω εγώ που δεν μου κάνουν οι άνθρωποι, μα φταίνε οι ίδιοι οι άνθρωποι, ήταν επικίνδυνο εξ αρχής, χρονοβόρο και κουραστικό.

Ένας ευγενικός και ευαίσθητος άνθρωπος, δύσκολα μπορεί να δείξει την αποδοκιμασία του κατά πρόσωπο.

Παρόλα αυτά, υπήρξαν μερικές στιγμές που ήρθα κοντά με κάποιους ανθρώπους που απαίτησαν να δουν την φάτσα μου, που ζήτησαν να ακούσουν την γνώμη μου, που με σιχτίρισαν ευθύς εξαρχής για την απρόσμενη απουσία μου.



Ίσως να φταίει αυτή η άσκηση του σώματός σου...χωρίς αγάπη. Κι ίσως αυτό να ευθύνεται που το κενό απλά...μεγαλώνει..............................................................................................................................

Θυμώνω Μ.... μου, θυμώνω πολύ, γιατί τα όμορφα πράγματα θα έπρεπε να απασχολούν όμορφους ανθρώπους. Και δεν βλέπω σχεδόν πουθενά μια τέτοια σύζευξη...

Παραιτημένος δεν είσαι Σ.... φίλε μου. Μονάχα η κενότητα της ιδιοσυγκρασίας μας, μάς οδηγεί στην παραίτηση. Λοιπόν σε πληροφορώ πως η ιδιοσυγκρασία σου μόνο κενή δεν είναι! (γέλια)... ... ... ...

Αν βαριέστε, να φροντίσετε να περνάτε καμιά βόλτα από τα μυαλά των άλλων. Δεν ξέρω πώς θα το πετύχετε. Δεν ξέρω πώς συμβαίνει, μα συμβαίνει.-

Να πάψεις να γεμίζεις το παράθυρό σου κάθε απόγευμα. Να βγεις έξω, να βρεις μια καρδιά, δυο καρδιές, ίσως και τρεις... να τις γεμίσεις ό,τι σου ζητήσουν και ό,τι θες εσύ! Κι ίσως..................



Δεν έχω αποφασίσει πώς θα πράξω από τη νέα χρονιά. Δεν είναι κάτι που πρόκειται να αποφασίσω πλέον.
Ας αποφασίσει η νέα χρονιά για μένα! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα (τώρα τελευταία γελάω με την ψυχή μου)



εγώ για μένα δεν γράφω εδώ. γενικά δεν γράφω. μιλάω. 
αλλά επειδή κάποιους έχω να τους μιλήσω καιρό, είπα να τους γράψω. από εδώ. για μένα. 
σας γράφω λοιπόν! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
θα παρακαλούσα τον elwindupbird, αν αυτό το ποστ δεν αυτοκαταστραφεί μέχρι το τέλος του έτους, να το καταστρέψει ο ίδιος...με την άδεια μου. 

danke.

che ne sarà di noi 




Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

ο Ζαν Μαρί και τα ρούχα του εργένη

[ Ο Γιώργος σε εκείνες τις ιστορικές για την παρέα βραδιές, έπινε πάντα τσάμπα.
Του κερνούσαν τα ποτά του, τα τσιγάρα του, την βραδιά του.
Για να πω την αλήθεια, δεν του τα κερνούσαν ακριβώς... αλλά τα κέρδιζε με το "σπαθί" του!
(γέλια..ακόμα και τώρα!)
Έντεκα χρόνια κράτησε εκείνη η τρομερή παρέα. Κάποιοι -οι απ' έξω- τους θεωρούσαν αλλόκοτους.
Εκείνη η παρέα είχε τους δικούς της κανόνες, τις δικές τις αξίες, τις δικές της νόρμες. Αν φάνταζε αλλόκοτη, δεν θα το εξετάσουμε εδώ. Εξάλλου δεν υφίσταται πια.

Το μότο τους ήταν το εξής: "Μην ξοδεύεστε σε ευτελείς έρωτες, μην πίνετε χωρίς λόγο".
Και ήταν μια πραγματικότητα αυτή. Ποτέ στην παρέα αυτή δεν ήπιαν χωρίς λόγο.
Όσο για τους "έρωτες" και αν ήταν ευτελείς, είχαν τον Γιώργο. (γέλια.. ακόμα και τώρα!)
Ο Γιώργος ήταν το "τεστ" που έπρεπε να περάσουν οι ανυποψίαστες θηλυκές ψυχές.

Αν θεωρείται κάποιος άνδρας όμορφος, αρρενωπός, τραχύς  και ζόρικος, αυτός εν έτη 1995 είναι ο 25άρης Γιώργος, ο γόης της παρέας. Αυτός που όλες σέρνονταν από πίσω του.
Οι φίλοι του τον Γιώργο ποτέ δεν τον είδαν σαν απειλή. Εξάλλου δεν μπορούσε κανείς να τον ανταγωνιστεί στο θέμα "γκόμενες". Και μιας και σε εκείνη την τρομερή παρέα τα ευκόλως εννοούμενα πάντα παραλείπονταν, απλά τον αγαπούσαν και συχνά τον "χρησιμοποιούσαν" πάντα με την συγκατάθεσή του.

Τι το "αλλόκοτο" λοιπόν είχε συμφωνηθεί μεταξύ των έξι καρδιακών φίλων;
Χμ.. Ας πούμε πως κάθε φορά που κάποιος από την παρέα γνώριζε μια κοπέλα και τον χτυπούσε ο έρωτας κατακούτελα, με την σύμφωνη γνώμη όλων, η κοπέλα θα έπρεπε να περάσει το "τεστ Γιώργος" σε ανύποπτη στιγμή και πάντα στην αρχή του "φερόμενου" ειδυλλίου.
Χωρίς να θέλω να μπω σε λεπτομέρειες ή να θίξω πρόσωπα και καταστάσεις, κάθε φορά που κάποιος ερωτευόταν, ο Γιώργος έπειτα από λίγες μέρες έπινε τσάμπα, σε εκείνες τις ξεχωριστά συναρπαστικές βραδιές με όλη την παρέα να το γλεντάει μέχρι το πρωί, εκτός από τον εκάστοτε ερωτοχτυπημένο. Αυτός θρηνούσε, πότε κλαίγοντας, πότε γελώντας, πότε βρίζοντας την άτιμη που του πούλησε έρωτα στα δύο πρώτα ραντεβού! (γέλια.. πολλά.. ακόμα και τώρα!)

Για την ιστορία του..πράγματος.. να αναφέρω πως από τους έξι φίλους, οι πέντε κατάφεραν και παντρεύτηκαν αργότερα, πάντα με την "συγκατάθεση" του Γιώργου. Μονάχα ο Γιώργος φοράει μέχρι και σήμερα τα ρούχα του εργένη, από άποψη, ίσως κι από αδυναμία.


Η παρέα αυτή κράτησε όπως ανέφερα παραπάνω, ακριβώς έντεκα χρόνια. Τουτέστιν, το 2006 διαλύθηκε. Και διαλύθηκε με πολύ κακό τρόπο.
Ήταν τότε, μια ωραία πρωία που ο αρρενωπός τσαμπατζής Γιώργος, τους κάλεσε σπίτι του για να τους πει πως χρειάζεται "κέρασμα". Αλλά εκείνη τη φορά χρειαζόταν ένα διαφορετικό κέρασμα.
Ζήτησε από τους αδελφικούς του φίλους, χρήματα. Πολλά. Για να φύγει για πάντα στην Βραζιλία.
Ως αντάλλαγμα για τα χρήματα, είπε πως θα σταματήσει να πηδάει τις γυναίκες τους και θα εξαφανιστεί. Τους είπε επίσης να μην το τραβήξουν παραπέρα το θέμα, γιατί δεν ήταν διατεθειμένος να αναγνωρίσει παιδιά!!! (χαχαχαχα πλέον τα θυμάμαι και πεθαίνω στα γέλια).

Δεν θα σου πω τίποτα άλλο γι' αυτούς. Δεν θα σου τελειώσω την ιστορία. Θα σου πω μόνο πως δέκα χρόνια μετά την απότομη διάλυση αυτής της "αλλόκοτης" παρέας, μονάχα ο Γιώργος φοράει ακόμα και για πάντα τα ρούχα του εργένη. Ξεφτισμένα, σκονισμένα, υγρά.
Τους υπόλοιπους τους βλέπω κατά καιρούς, μπροστά μου, ολοζώντανους, χαμογελαστούς, πότε φορώντας τα καλά τους, πότε με τα ρούχα της δουλειάς, πότε με τα μαγιό τους σε κάποια παραλία. Πάντα δίπλα οι γυναίκες τους.
Κανείς δεν μιλάει σε κανέναν. Κανείς δεν γνωρίζει πια κανέναν. ]

Ζαν Μαρί Ντεκαπάζ ντε λα Καργιόλ
13/06/2016




{Όταν έλαβα αυτό το γράμμα από τον λατρεμένο Ζαν Μαρί, το διάβασα με απορία. Μπορώ να πω πως ήταν ό,τι χειρότερο και αλλόκοτο μου έχει γράψει μέχρι τώρα. Ποτέ δεν κατάλαβα σε τι και γιατί με αφορά αυτή η άθλια, κακογραμμένη, χωρίς αρχή και τέλος, ανούσια ιστορία. Και μιας και δεν υπάρχουν ποτέ στοιχεία αποστολέα στα γράμματά του ώστε να του ανταπαντήσω, το κοινοποίησα σε φίλους..έτσι.. για να διαβάσουν κι αυτοί μια άθλια, κακογραμμένη ιστοριούλα και να χάσουν πέντε λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο τους.}








Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

ένα φλιτζάνι τσάι

η Muriel στη σελίδα 96 μας προσφέρει ένα φλιτζάνι τσάι:

"Ναι, το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ της κενότητας, οι χαμένες ψυχές θρηνούν την ομορφιά, η ασημαντότητα μας περικυκλώνει. Ας πιούμε λοιπόν ένα φλιτζάνι τσάι. 
Σιωπή, ακούμε το φύσημα του αγέρα, τα φθινοπωρινά φύλλα θροΐζουν και παρασέρνονται από τον άνεμο, ο γάτος κοιμάται λουσμένος σ' ένα ζεστό φως. 
Και σε κάθε γουλιά μετουσιώνεται ο χρόνος."

κι εσύ που είσαι χαοτική μέσα σου, κενή και υπερπλήρης ταυτόχρονα, να μην το πολυσκέφτεσαι, να πάψεις να το ζορίζεις. Ο κόσμος όλος λειτουργεί σαν και σένα. Παρατήρησέ τον.
Την μια στιγμή ωρύονται, μετά τους βλέπεις να κοιμούνται.
Ο κόσμος προχωράει, καίγεται, ξαναγεννιέται.
Ένα αέναο κενό και μια πληρότητα.
Και ξανά από την αρχή.
Και συ ακόμα προσπαθείς να συμμαζέψεις το "χάος"?




Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Στην καμπή του χρόνου

Τι συνέβη τότε (πότε;), στην καμπή του χρόνου και άλλαξε πορεία ξαφνικά?
Και έστριψε και γύρισε την πλάτη, φορώντας έναν ρόλο που δεν του πήγαινε καθόλου..
Ποιοι του στραμπούληξαν το μυαλό και αν την ψυχή πήραν τα σκάγια, νομίζω πως σήμερα όλοι πια το υποπτεύονται.
Κι αν είχε παράπονα.. πολλά..


Δεν τον λύγισαν ποτέ οι λέξεις. Ούτε η "μικροπρέπεια", ούτε η "αθλιότητα".. όχι τέτοιου είδους λέξεις.
Και σίγουρο ήταν πάντα, πως δεν θα επέτρεπε ποτέ να γίνει  -κι αυτός- μια ιστορία που επινόησαν οι άλλοι.
Εκεί λοιπόν, στην καμπή του χρόνου και λίγο πριν "συνθηκολογήσει", σιχτίρισε για τελευταία φορά τις ιστορίες που επινοήσατε!
Τον υποτιθέμενο έρωτα που επινοήσατε. Τις σχέσεις σας, τις ζωές σας. Όλα τα επινοήσατε.
Και ούρλιαζε.. πως.. είστε.. μονάχα..  Μια Ιστορία Που Επινοήσατε.  Μόνο αυτό.


Κι ήταν εκείνη η στιγμή στην καμπή του χρόνου, τότε (πότε;) που αποφάσισε πως έπρεπε να τον λυγίσουν οι λέξεις. Άλλου είδους λέξεις.
Τέσσερις λέξεις. Χρονοβόρες.
Κάθε μία του κόστισε ζωή. Τη ζωή που φανταζόταν.
Όλες μαζί του πρόσφεραν μια ζωή. Τη ζωή που δεν πρέπει να χάνεται.
Τέσσερις λέξεις γένους θηλυκού  -σιγά την έκπληξη!- προσδιορισμένες να πνίξουν για τα καλά το υποσυνείδητο, ορκισμένες να παίξουν με τις αισθήσεις.

Μια εξαρθρωμένη μαριονέτα που απαλλάχθηκε οριστικά από εκλεκτισμούς και ελιτισμούς.

Τέσσερις λέξεις σε σειρά. Μοναξιά, επιθυμία, συντροφιά, συμβιβασμός.
Θα πείτε τώρα πως ο συμβιβασμός δεν είναι..γυναίκα.
Η συντροφιά όμως είναι.
Και δεν υπάρχει συντροφιά χωρίς συμβιβασμούς, θα ξαναπείτε!
Σωστά τα λέτε.

Και μιας και οι απαντήσεις και τα συμπεράσματα είναι τόσο εύκολα σε αυτή τη μεριά της καμπής του χρόνου, τότε σίγουρα θα μπορούσατε να απαντήσετε και τι σκότωσαν αυτές οι τέσσερις λέξεις!
Ή και όχι.

Ο Ζαν μαρί είχε πει παλιότερα πως "οι λέξεις σκοτώνουν τον έρωτα. Αυτόν που λίγοι ένιωσαν, κάποιοι τον συνάντησαν για 3 δευτερόλεπτα, φευγαλέα... και όλοι οι άλλοι τον απαξίωσαν γιατί τον μπέρδεψαν με άλλον!.
Με το μπαρδόν τυφλοί μου αγαπημένοι!
Οι λέξεις σαν τελειώσουν, ο έρωτας θα σάς βρει! 
Και ο έρωτας δεν συμβιβάζεται. γλυκουλίνια μου.
Until then.. Good luck."



σε ένα άλλο σύμπαν
τι είναι αυτό που κάνει την καρδιά του να χτυπά
τι είναι αυτό που αλλάζει τον ρυθμό και την πορεία
σε ένα άλλο σύμπαν
κάπου εκεί κοντά στην  καμπή..του χρόνου.

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

χρωστούμενα

μιαν απάντηση... 



Πάντα πολύμορφος 
Πάντα φευγαλέος
Άπιαστος

Δυο τρεις νότες του λείπουν για να πετάει ασταμάτητα,
ν'αλλάζει ουρανούς.

Πάντα θλιβεροί
Πάντα ξεπεσμένοι
Άθλιοι

Ολόκληρα τραγούδια παπαγαλίζουν,
τα πόδια τους βιδωμένα στη λάσπη.




κακοήθεις, μοχθηροί, ζηλόφθονοι, αχόρταγοι,
μην τους πλησιάσεις!
αποβλακωμένοι,
κακοπληρωμένοι σε όλες τους τις συναλλαγές.

Ο ουρανός τους  - μαύρο ταβάνι - πάντα ίδιος.